Je mag blijven,
om te leren dat wanneer je veranderingen durft te omarmen, jouw keuzes steviger worden, wortels krijgen en werkelijk geleefd kunnen worden.
Ik had een goede eigen praktijk, een gezin en een leuke partner. Een inkomen, nam mijn eigen beslissingen en noemde mezelf autonoom. Ik vertrouwde op mijn intuïtie en wist eigenlijk best goed wat ik nodig had. En dan ging opeens de telefoon, daar was de vraag en voordat ik het wist stond ik aan.
Ik ging zorgen. Ondanks mijn vermoeidheid, mijn eigen plannen en dat ik eigenlijk rust nodig had. Maar pas veel later, toen iedereen geholpen was en ik op de bank zat met de afstandsbediening in mijn hand, en dacht: In welke film ben ik eigenlijk beland? Want waarom zei ik niet gewoon: “Nee, zoek het zelf uit.” Waarom voelde dat zo moeilijk?
Daar, op die bank, lag iets belangrijks naast me. Mijn autonomie en de consequenties daarvan. Maar er naar kijken durfde ik niet, daar was echt lef voor nodig. Want misschien ging mijn autonomie niet alleen over doen wat ik wilde. Maar ook over durven te voelen waarom ik mezelf steeds verliet zodra een ander iets van mij vroeg. Wie ben ik nog, als ik niet opspring? Als ik NEE zeg?
Dat zijn geen makkelijke vragen. Maar wel eerlijke. En precies daar begon mijn verandering.
Je blijft zitten als de telefoon gaat. Je neemt niet op en je voelt je niet schuldig. Want je weet dat je morgen wel aanwezig kan zijn, op jouw moment. Dit vraagt oefening want al die overtuigingen spelen mee. Maar je hebt geleerd dat die er mogen zijn.
Want het probleem is meestal niet dat je geen keuzes kunt maken. Je kunt prima nadenken, weet vaak heel goed wat je wil. En toch doe je iets anders, zegt ja terwijl je nee voelt, gaat zorgen terwijl je moe bent of je past je aan terwijl je van binnen allang bent afgehaakt.
Je bent van alles gaan proberen: therapie, zelfinzicht, boeken, en coaching gesprekken. En nu lees je dit en ontdek je dat begrijpen alleen niet werkt. Omdat oude patronen vaak sterker zijn dan je bewustzijn. Als kind werkte het misschien om stil te zijn, rekening te houden met iedereen, conflicten te vermijden of snel te voelen wat een ander nodig had. Dat hielp je toen.
Je volwassen leven vraagt iets anders van je, grenzen, keuzes, ruimte innemen en consequenties dragen. Maar je zet de patronen uit je kind tijd nog steeds in. En precies daar ontstaat de strijd. Een deel van jou wil vrijheid het ander deel wil veiligheid. De oplossingen die je vroeger hielpen, werken nu vaak tegen je.
Autonomie betekent niet dat alles in tact blijft.
Het betekent ook niet dat je nooit meer geraakt wordt door oude pijn, loyaliteiten of trauma. Mijn visie dat echte autonomie pas ontstaat wanneer je durft te kijken naar de delen in jezelf die nog reageren vanuit vroeger. Niet om ze weg te maken of om jezelf te fixen. Maar om beter te begrijpen waarom je blijft doen wat je deed.
In zes stappen ga je kijken naar waarom je blijft doen wat je deed. Zodat je niet altijd sterke grenzen hebt. En ook niet dat oude pijn ineens verdwenen is. De echte verandering zit ergens anders. Dat je kunt voelen wat van jou is en wat van vroeger of van de ander. Dat je mag zijn met alles wat er is. Je oude trauma’s en patronen leert herkennen voordat ze jouw keuzes overnemen. Dat je kunt blijven staan wanneer je iemand pijn doet.
In zes stappen doorlopen we de cirkel van groei.
Stap 1 – De barst zien
Je stopt met het gladstrijken van wat schuurt. We kijken eerlijk naar waar het niet klopt in je leven. Waar autonomie spanning geeft. Waar je jezelf sterker voordoet dan je eigenlijk bent. Niet om jezelf af te breken, maar zodat je eindelijk ziet waar je vastloopt.
Want zolang je blijft doorgaan alsof het wel meevalt, verandert er niets.
In deze stap ontstaat de eerste echte beweging. Je voelt waar je jezelf verlaat, waar je moe van wordt en waar je al veel te lang over je eigen grens gaat. En juist dát geeft opluchting. Omdat je eindelijk begrijpt dat je niet zwak of te gevoelig bent, maar dat oude patronen nog steeds jouw keuzes beïnvloeden.
Stap 2 – Zien wat jou overeind houdt
Nu de barst zichtbaar wordt, ga je zien wat jou al die tijd overeind heeft gehouden. Patronen, overtuigingen en loyaliteiten die ooit nodig waren om veilig te blijven. Je ontdekt waarom je onbewust gaat aanpassen zodra spanning ontstaat.
Langzaam vallen dingen op hun plek. Niet omdat alles opgelost is, maar omdat je begrijpt waarom je steeds terugvalt in hetzelfde gedrag terwijl je diep van binnen iets anders wilt. Dat inzicht geeft ruimte. Voor het eerst zie je dat je volwassen leven nog gestuurd wordt door oude oplossingen.
Stap 3 – Zakken in wat je vermijdt
Je gaat bewust in contact met wat je normaal wegduwt. Spanning, verdriet, onrust of leegte. Niet om erin te blijven hangen, maar om te ervaren wat er werkelijk onder jouw patronen ligt.
En daar gebeurt iets belangrijks.
Je merkt dat je kunt voelen zonder kapot te gaan. Dat emoties niet iets zijn waar je direct voor hoeft weg te lopen. Je ontdekt dat autonomie niet betekent dat alles licht of makkelijk wordt, maar dat je aanwezig kunt blijven bij wat moeilijk voelt.
Dat geeft geen controle, maar wel vertrouwen in jezelf.
Stap 4 – De bodem raken
Je blijft waar je normaal zou vluchten. Je raakt de bodem van wat zwaar voelt in je lichaam en systeem. En juist daar ontdek je iets wat alles verandert: vallen is niet hetzelfde als kapotgaan.
In plaats van te verdwijnen of jezelf kwijt te raken, ontstaat er rust. Omdat je stopt met vechten tegen wat er is. Je merkt dat je kunt blijven, zelfs wanneer het schuurt.
Hier verandert jouw beeld van autonomie. Niet als controle over alles, maar als het vermogen om aanwezig te blijven wanneer het leven ongemakkelijk wordt.
Stap 5 – Opstaan vanuit jezelf
Vanuit die diepte leer je opnieuw bewegen. Niet vanuit aanpassen of overleven, maar vanuit jezelf. Je ontdekt wat jou werkelijk draagt wanneer oude patronen niet langer alles bepalen.
Langzaam ontstaat er stevigheid. Niet omdat alles opgelost is, maar omdat je merkt dat je keuzes kunt maken. Je ervaart dat autonomie geen theorie is, maar iets wat je leeft.
Stap 6 – Leven met de consequenties van je keuzes
Je neemt alles wat je hebt ervaren mee je dagelijks leven in. Niet als kennis maar als iets wat in je lichaam voelbaar is geworden. Je maakt keuzes die echt van jou zijn. En ja, dat brengt beweging. Soms spanning. Soms teleurstelling. Soms verlies.
Maar het verschil is dat je blijft.
Je begrijpt nu dat autonomie niet betekent dat alles in tact blijft. Maar dat jij kunt blijven staan terwijl er iets verandert. Omdat je hebt ervaren dat vallen niet hetzelfde is als kapotgaan.
En precies daar ontstaat vrijheid.
Jouw keuze, jouw pad, jouw leven.
Mijn ervaring is het uitgangspunt van Embrace Your Change. Door mijn eigen trauma ervaringen werden mijn keuzes beïnvloed door mijn angst voor welkom. Heel veel therapie, coaching, systemisch werk maakte dat ik een groot begrip had in het verklaren van mijn systeem. Ik deed zo mijn best om niet te vervallen in oude trauma’s dat ik niet kon voelen. In plaats daarvan wachtte ik tot iemand anders de keuze voor mij maakte. Mijn welkom was afhankelijk van de ander.
Totdat ik me ging scholen tot systemisch coach en ontdekte dat mijn volwassen leven vroeg om keuzes te maken. Om veranderingen. Ik ging mijn veranderingen omarmen.
Dat proces bracht mij bij het werk wat ik nu doe.
In mijn begeleiding combineer ik systemisch werk, met lichaamsgericht werken, adem, stem en bewustwording. Niet om mensen te “fixen”, maar om zichtbaar te maken wat er onder de oppervlakte meespeelt. Zodat je niet alleen begrijpt waarom je vastloopt, maar ook leert voelen wat er nodig is om andere keuzes te leven.
Mijn manier van werken is direct, eerlijk en zonder oordeel. Ik geloof niet in snelle oplossingen of mooie praatjes over autonomie. Ik geloof in leren blijven bij wat schuurt. In ontdekken dat vallen niet hetzelfde is als kapotgaan. En in ervaren dat je keuzes steviger worden.
Je kan nu ook een keuze maken voor een traject van zes individuele sessies plus een deelname aan een live dag familieopstellingen als vragensteller.
De investering voor dit traject is €777,-.
Ja ik wil meer weten.
Geen quick fix. Wel een diepgaand traject waarin je leert: dat vallen niet hetzelfde is als kapot gaan en dat autonomie niet betekent dat alles in tact blijft maar dat jij kunt blijven staan terwijl er iets verandert.
Voel je dat dit jouw volgende stap is? Of vraag je jezelf af:
“Kan ik dit wel?” “Moet ik alles uit mijn verleden opnieuw beleven?” “Ik heb al zoveel gedaan…” “Wat als ik het niet aankan?”
Dat begrijp ik. Ja je gaat veel uit je verleden herbeleven. Maar wel als een volwassenen. We vergeten nogal eens dat we niet alleen in leeftijd ouder geworden zijn. Maar ook in inzichten en draagkracht. Terwijl het zo veilig is om de bekende overlevingsstrategie te gebruiken. Ik ga je met al mijn openheid en stevigheid begeleiden binnen de grenzen die jij vaststelt. Er moet wel bereidheid zijn om eerlijk te kijken naar wat er nu speelt.
Dit traject gaat niet over eindeloos praten of jezelf analyseren. We werken met wat zichtbaar wordt in je lichaam, je reacties, je relaties en je keuzes. Veel vrouwen die bij mij komen functioneren goed. Ze hebben een baan, een gezin en dragen veel verantwoordelijkheid. Ze hebben al heel wat onderzoek naar zichzelf gedaan. En toch zijn er vragen of dezelfde vragen. Ik geef geen oplossingen, ik werk met inzichten waardoor jij in je eigen systeem met je eigen geschiedenis je eigen vorm gaat vinden. Dus geen vast staande antwoorden maar begeleiding in je eigen inzichten.
Iedereen heeft recht op een eigen proces, zonder oordeel. Als je denkt dat je het niet “aankan” dan oordeel je over jezelf. Het is geen kwestie van aankunnen en ook niet beoordelen. Alles is goed en alles mag er zijn. Met dit uitgangspunt kan iedereen haar eigen proces starten of vervolgen.
Wil jij ervaren of dit passend is doe de gratis tafelopstelling met gratis inzicht call.
ja ik doe de tafelopstelling