Van Weerzin naar Verbinding

Daar zat ik dan.
De eerste les bij Phoenix Opleidingen. In het oude gebouwtje naast de kerk, aan de Lange Nieuwstraat in Utrecht. Een plek met historie, waar muren verhalen dragen en waar elke nieuwe groep opnieuw wordt uitgenodigd om zichtbaar te worden.

Spannend, want bij binnenkomst stond je meteen ín de groepsruimte, en dus in de groep. Geen gang, geen kapstokmoment, geen tijd om even te landen of te scannen. Er was alleen de ruimte, de mensen en ik.

Ik koos een stoel van waaruit ik de hele groep kon zien en maar één persoon naast me had. Het gaf me de gelegenheid om rustig te kijken, te voelen en te ervaren. Om mijn eigen systeem de tijd te geven zich te organiseren. Zoals vaker keek ik niet naar wie me aantrok, maar naar wie me afstootte. En daar zat hij. Aan de overkant. Maurice.

Alles in mij trok samen: zijn energie, zijn directheid, zijn hardheid, soms zelfs zijn onzorgvuldigheid. Zijn aanwezigheid riep weerstand op tot in mijn botten. Ik voelde weerzin, irritatie en een oud soort waakzaamheid. Wat ik toen nog niet wist: ik keek niet alleen naar hem, maar ook naar iets in mezelf.

Vier jaar later zit hij naast me.
Niet tegenover me.
Niet op afstand.
Maar naast me — en begeleiden we samen een opstellingsavond.

De tussenruimte die ons vasthield

Mijn systeem herkende iets in zijn gedrag. Oude ervaringen, oude dynamieken, oude stemmen die fluisterden: oppassen, afstand houden, niet openen. En ook hij kon mij niet ontmoeten. We bleven allebei actief in die onzichtbare tussenruimte, gevangen in patronen die niet van nu waren. We projecteerden wat we niet konden dragen op de ander: verlangen, boosheid, verdriet, gemis. Niet omdat de ander het opriep, maar omdat we het zelf niet konden vasthouden. Juist dát zichtbaar maken, in de opleiding, in de processen, in de confrontaties en de stiltes, leverde iets op dat ik nooit had kunnen bedenken.

De mannen waar ik van wegloop

In mijn werk kan ik inmiddels stevig werken met haat, woede en scherpe emoties bij vrouwen. Daar blijf ik staan. Daar ken ik de onderlaag.

Maar bij mannen… daar ging ik weg.
Ik kon niet goed zakken in hun boosheid, hun verlangen, hun gemis.
Alsof daar nog een deur zat die voor mij gesloten was.

En Maurice stond precies op die drempel.
Niet als therapeut of deelnemer, maar als spiegel.

Van tegenover naar naast elkaar

Na vier jaar om elkaar heen bewegen, onderzoeken, botsen, ontwijken, aankijken en weer wegkijken… is het nu zover. Samen begeleiden we een opstellingsavond en dag met relatie opstellingen

Niet ondanks onze geschiedenis, maar dankzij.

Want in de ruimte waar eerst weerstand zat, is nu helderheid ontstaan.
Waar afstoting zat, is nu begrip.
Waar projectie zat, is nu ontmoeting.

En misschien is dat wel precies waar opstellingen over gaan:
zichtbaar maken wat in de schaduw leeft, zodat het kan bewegen.