Er zijn momenten in het leven waarop je voelt: nu moet ik kiezen. Geen ruimte voor omwegen, geen tijd om eindeloos te wikken en wegen. Keuzes vragen om helderheid. Om moed. Om een duidelijke ja of nee.
En toch stond ik daar… plots oog in oog met iets onverwachts. Een oude onbekende: twijfel.
Een ontmoeting die ik niet had zien aankomen.
Twijfel was lange tijd geen metgezel van mij. Ik kende mezelf als veerkrachtig, doortastend, iemand die weet van aanpakken. Geen ruimte voor onzekerheid, want ik moest vooruit. Toch voelde ik ineens die oude, stille vraag opkomen: Ben ik wel goed genoeg? En misschien nog wel spannender: Mag ik écht uitreiken?
Ik besloot de twijfel niet weg te duwen, maar haar recht aan te kijken. Op zoek te gaan naar haar wortels. En dat bracht me bij de pijn van vroeger — bij het kind in mij dat ooit geleerd heeft zich klein te maken.
Maar die ontmoeting bracht ook iets anders. Inzicht. Verbinding. Door terug te keren naar die eerste twijfel, kon ik opnieuw contact maken met een stuk van mezelf dat ik onbewust had achtergelaten. En precies dát bracht me kracht. Want zonder inzicht, geen daadkracht. En zonder daadkracht… geen persoonlijk leiderschap.
Ik nodig je uit om ook die ontmoeting aan te gaan — met jezelf, met anderen, met jouw systeem van herkomst. Tijdens een opstellingsavond creëren we samen een veilige ruimte om te onderzoeken wat er in de onderstroom speelt. Drie deelnemers krijgen de gelegenheid om een persoonlijke vraag in te brengen.
Misschien is het jouw moment. Misschien herken je je in mijn verhaal. Misschien voel jij ook dat het tijd is om te kiezen — en daarvoor eerst te ontmoeten wat nog ongezien is.
Je bent welkom.
.
Ze ging zitten en begon te praten. Ik had moeite om haar te volgen. In mijn hoofd vervormde haar woorden tot een massa: “Bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla.” Ik vroeg mezelf af: “Wat verberg ik achter mijn vele woorden?” Ik voelde mijn afwijzing, mijn angst. Ik wilde een beeld krijgen van wat haar liet praten.
Ik liet haar op de grond zitten en begeleidde haar in een meditatie naar een beeld van haar monster. Daarna gaf ik haar kleurpotloden en papier en vroeg haar monster te tekenen. Ik zag het plezier in haar ogen. Ze tekende een mooi monster, voorzichtig en doorzichtig. Het monster was er, maar mocht het gezien worden?
Toen ik haar vroeg: “Welk geluid maakt je monster?” kwamen er wederom vele woorden: “Bla bla bla bla bla…” Daarna gaf ze aan te willen werken met haar boosheid. Haar monster werd al meer zichtbaar.
Ik keek haar aan en bedacht me hoe stil mijn eigen boosheid kan zijn.
Een professionele relatie onderscheidt zich van een persoonlijke relatie doordat er sprake is van duidelijke rollen, grenzen en verantwoordelijkheden. In een professionele relatie is er een doelgerichte interactie, waarbij één persoon ondersteuning biedt aan de ander. Door bewust te zijn van overdracht creëer je het vermogen de ander te begeleiden zonder erin meegezogen te worden.
Geen enkele relatie is volledig vrij van overdracht.
Hoe spannend is het om op deze grens van overdracht te werken. Daarvoor heb je kennis nodig van je eigen leerlandschap, je eigen systeem. Als ik in het bovenstaande voorbeeld mijn eigen “Bla bla bla bla” niet had gehoord, was ik waarschijnlijk meegegaan in haar woorden. Dan was het een strijd van woorden geworden. Dan zou ik vastlopen in mijn eigen schaduw van mijn niet genomen boosheid. De noodzakelijke verbinding zou verbroken zijn, en er zou geen sprake meer zijn van een professionele relatie.
Maar je kunt voorkomen dat het zover komt. Leer je eigen leerlandschap kennen en werk vanuit je eigen geraaktheid. Pas dan kun je werkelijk verbinding maken – met jezelf en met de ander.
Loop jij vast in je werk? Of vind je het lastig je te verbinden met je cliënt of medewerker? Ik ondersteun je graag in het leren werken met overdracht.